?

Log in

Верхні пост. Дакладней, просьба

У пяршых страках майго пісьма папрашу я вас, даражэнькія, каб у камэнтарох пісалі мне займеньнік “вы” (усе тыя, хто ня піша “ты”) з маленькай літары. Бо заўсёды спатыкаюся на гэтай вялікай літары. Ня ведаю, хто ў гэтых інтэрнэтах прыдумаў такую моду – пісаць “Вы” зь вялікай літары, быццам вядуць перапіску з чыноўнікам. Я не чыноўнік! – заўжды хочацца крыкнуць на гэтае “Вы”. Мы ўсе тут звычайныя карыстальнікі сацыяльнай сеткі, а не якія-небудзь афіцыйныя асобы, і гутарым тут па-простаму, а не пішам афіцыйныя звароты ці апэляцыі. Таму будзьце ласкавыя, кіньце дурное і пераходзьце на “вы” з маленькай літары.
Думала, пісаць сюды ўжо ня буду. Ну так, сама пісаць - ня буду.
Але рабіць перапосты - чаму не? Даю матэрыял, варты ўвагі. Аўтар - switluy-spogad, ЖЖ якога ЗАБЛАКАВАНЫ! Таму што піша тэксты, якія не задавальняюць цэнзуру ЖЖ. Цікава, ці зазірае цэнзура ў такія малазаўважныя блогі, як мой? Калі не, то чытачы змогуць пабачыць гэты матэрыял. Кат не раблю прынцыпова, каб адразу быў відаць увесь тэкст.

Вы никогда не задумывались, почему тупой советский агитпром 20 лет не праздновал победу над Третьим Рейхом? Казалось бы, 9 мая 1946 первая годовщина победы. Парад, ордена, барабаны, воздушные шарики? НОЛЬ! 1950 год – пятилетие победы. НОЛЬ! 1955 – 10 лет ВЕЛИКОЙ ПОБЕДЫ! НОЛЬ! В стране ежегодно с помпой отмечается великая октябрьская революция, годовщина Ленина, 1 мая, в конце концов, Новый год.

219bf61b673d4b8e6fde99f631354236_500x317

Но 9 мая рабы культурно работают на победу коммунизма в колхозах и заводах. Нет никаких медалей и почетных знаков в честь годовщины победы, нет объединений фронтовиков. Напротив, генералитет сразу после 1945 года трясут арестами и проверками. Это еще понятно, ибо стиль. Но куда смотрит агитпром? 1960 год. – НОЛЬ! Празднование начинается только в 1965 и фронтовиков-победителей начинают подавать как беспомощных пенсионеров, которым надо “помогать” и уважать. ПОЧЕМУ??

“День Победы” в СССР не праздновали 20 лет из-за страха советской власти перед реальными ветеранами. Когда же в 1965 баланс ветеранских сил перевесил с настоящих фронтовиков в пользу ветеранов карательных подразделений, “девятомай” начали осторожно использовать в целях пропаганды коммуно-фашизма, а далее уже подконорольный властям “девятомай” превратился просто в помпезные пьяные оргии победобесия для самоутверждения потомков советских фашистов – чинуш НКВД, КПСС и Комсомола – фронтовики при этом использовались и используются как живые музейные экспонаты пропагандистов как совка так и постсовка.

То, что нам любят врать про это, что мол первые двадцать лет празднований не было потому что надо было работать и поднимать страну из руин … Поэтому.., поэтому празднований не было … Так это чистая ахинея. Ведь 23 февраля, 7 ноября, 1 мая и другие праздники, СССР праздновал даже во время войны.
Ответ прост. Большевицкого победного захвата на континенте не произошло, как планировалось ВКП (б), Адольф Гитлер их ловко опередил, напав первым.

Но главная причина была та, что после войны были мужчины-реальные ветераны, фронтовые волки, которые попробовали все “прелести” войны. Они прошли через огонь, и их дух сломить было уже не так просто, партноменклатуру фронтовики презирали. Им было в 45-м лет 30-40, и больше. Если при них скажешь слово “война”, или еще как напомнишь о том, что было – тебя могли реально убить. Разрубить на месте. Среди этих людей были контуженые и сильно покалеченные. И хорошо помнили заботу Отца всех народов – Сталина и партии о них, как на линии “Вотан”, на форсировании Днепра, помнили Ржев и Волхов и многое другое. Так вот, как раз, через 20 лет, эти самые ветераны уже умерли, а остались интенданты, тыловые крысы и ветераны НКВД-МГБ и особисты СМЕРШа вместе с свежеиспеченными 18 летними зеленоротыми ребятами, что попробовали войну только в конце в 1944 и 1945 годах. Вот тогда и было принято решение праздновать 9 мая ….”

Я разьвітваюся з ЖЖ

Во навіна, чытаем:

Серверы Живого журнала переехали на Лубянку
Перебои в работе ЖЖ, наблюдавшиеся в течение последней пары суток, объяснялись некими «техническими работами», суть которых администрация сервиса не торопится объяснять пользователям. Администрацию можно понять: новость — не из тех, которыми хочется хвастаться.
Дело в том, что серверы Живого журнала физически переехали в Россию.

Из-под защиты Первой поправки и законов штата Калифорния они переместились под прямой и бесконтрольный надзор всех здешних силовых ведомств, спецслужб и контролирующих органов, в юрисдикцию «пакета Яровой».
Троху падрабязнасьцейCollapse )


Не тое каб у мяне былі прычыны нечага баяцца (бо я жыву, дзякуй богу, не ў Расіі, а ў Беларусі), а проста з жаданьня ня мець нічога агульнага з усім брыдкім і непрыемным для мяне (а заадно і з мэтай выказаць пратэст. Хаця каму мой пратэст цікавы?) я вырашыла сысьці з ЖЖ. Праўда, не зусім: чытаць часам буду, аднак пісаць - не. Не люблю затхлай атмасфэры. Асабліва мне не падабаюцца факты, прыведзеныя ў камэнтарах да цытаванага запісу:
1.
...Только за сегодня в реестр была внесена аж 21 ссылка из жж: https://reestr.rublacklist.net/search/1?q=livejournal.
Ранее была такая ситуация: посты на месте, но блокировка прова. Соответственно, они открывались и были доступны.
Сейчас по всем url: анэйбл коннект через впн или General SOCKS server failure через тор.
То есть картина поменялась радикально...
2.
...
смотрите файл блокировок, который рассылают провайдерам.
там сегодня было 198 блогеров по состоянию на 14 часов.
3.
http://dolboeb.livejournal.com/3078638.html?thread=263918830#t263918830
Сегодня уже полностью заблокировали 198 журналов.
Авторы уже могут начинать сушить сухари.
4.

список прибавляется по десятку в час

У людзей рэальныя праблемы. Спачуваю ім, аднак чым я магу дапамагчы? Хіба што плюнуць на гэты чортавы ЖЖ!

У любым разе, я яшчэ ў 2014 годзе прадублявала свой акаўнт у www.dreamwidth.org
Там ёсьць і мае допісы, і камэнтары да маіх допісаў, і нават мае камэнтары да чужых допісаў. І цяпер калі я буду што пісаць вялікае памерам (а значыць, не для Фэйсбука), то пісаць менавіта туды, у https://galinaed.dreamwidth.org/

Дарэчы, во Руководство-мануал, кто чего про Дрим не знал

Сябры, я дагэтуль пратрымалася тут толькі дзякуючы вам і вашым цікавым допісам. Дзякуй вам вялікі! Ляпаць дзьвярыма я ня буду, але ціхенька прычыню іх за сабой...

Цэтлікі:

Адказы без адказу

Некалісь я выклала тут фатаздымкі з Інтэр'ерамі Нясьвіскага палацу, і тады засталося без дакладнага адказу пытаньне, чаму турыстаў не пускаюць у спачывальні Радзівілаў.
Вось знайшоўся адказ:

"...спальню можно осмотреть только через ограждение, доступ в саму комнату закрыт, так как большой наплыв туристов нарушит уровень влажности в помещении" (Сяргей Клімаў, дырэктар Нясьвіскага замка).

Аднак мне цікава: а чаму "большой наплыв туристов" НЕ парушае ўзроўню вільгаці ў астатніх памяшканьнях? Ці астатніх памяшканьняў не шкада - шкада толькі спачывальняў?
Васіль Быкаў пра «прыватызацыю» Перамогі.
Артыкул быў надрукаваны
ў газэце «Свабода» 11 траўня 1994 году.
«Адразу ж, як скончылася другая сусьветная
вайна, Сталін у вядомай прамове даў ацэнку вя-
лікай перамогі. Тады ён забыўся ўжо на сваю ня-
даўнюю разгубленасьць, на вялікі сумнеў у вар-
тасьці Чырвонай арміі, што дружна бегла на ўсход,
як тады па ўсіх швах трашчала савецкая ўлада;
змоўчаў,  ня  стаў  абгрунтоўваць  свой  нечаканы
зварот да фундамэнтальных ідэяў расейскага на-
цыяналізму: афіцэрскіх званьняў, залатых пагонаў,
ліквідацыі т. зв. інстытуту паліткамісараў, звароту
дваранска-імпэрскай  славы  Суворава і Кутузава.
Крывавую  перамогу  над  нямецкім  фашызмам
ён прыпісаў выключна мудрасьці ВКП(б), правіль-
насьці савецкай вайсковай навукі, адданасьці сацы-
ялістычнаму ладу. На вушы нядаўніх франтавікоў
было  дзіўнавата  слухаць  тое.  Але  яны  слухалі
і маўчалі: высновы правадыра народаў былі вышэй
за вайну, за ісьціну, – вышэй за жыцьцё.
Нешта  падобнае  адбываецца  і  зараз,  напры-
канцы ХХ стагодзьдзя, у, здавалася б, зусім но-
вых  грамадзка-палітычных  умовах. Перамогу
над фашызмам імкнуцца прыватызаваць з гэткім
жа посьпехам, як прыватызуецца ўсё астатняе.
Народу ж прапануецца звыклая, спрацаваная дэма-
го
гія з колішняга «блякнота агітатара», задача якой
(па словах Салжаніцына) – пераканаць, «як рускі
Іван бег на вайну, каб хутчэй аддаць жыцьцё за ра-
дзіму, і як цяжка было генэралам вадзіць пальцам
па карце». Зноў найбольшым арганізатарам пера-
могі становяцца камісары і паліторганы, пра герояў
якіх звычайна пішуць, што яны «прайшлі вайну
ад званка да званка і вырасьлі ў званьні ад радавога
да палкоўніка». Так, мелі магчымасьць вырасьці
ў  званьнях і  атабарыцца на  «хлебных пасадах»
пасьля вайны. Але ці ня варта хоць бы ў дзень Пе-
рамогі ўспамінаць, хто застаўся ў братніх магілах,
густа раскіданых ад Віслы да Эльбы, і ліку якіх да-
гэтуль няма ні ў статыстыцы, ні ў гістарыяграфіі?
А іхныя ўцалелыя равесьнікі дажываюць свой век
у галечы і паняверцы, нярэдка пазбаўленыя права
па-людзку ўшанаваць памяць аднапалчанаў. Гэта
ганьба, калі на іхнім шляху да магілаў выраста-
юць ланцугі крутаплечых амонаўцаў, як гэта было
сёлета ў Менску. За плячыма амону, вядома ж, ула-
дарныя пераемнікі абстарэлай сталінскай «славы»,
што і дагэтуль імкнуцца жыць на ейныя крэдыты.
Здаецца, у вайсковых адносінах Беларусь усё ме-
ней робіцца эўрапейскай краінай і ўсё болей спаў-
зае да вобразу лацінаамэрыканскага дзяржаўнага
стварэньня.
Тое, што прынята называць Вялікай Айчыннай
вайной, на справе было часткай (нашаю часткай) вя-
лікай і сьвятой барацьбы сусьветнай хрысьціянскай
супольнасьці супраць сярэднявечнага звыродства.
У  гэтай  барацьбе  ўдзельнічалі  дзясяткі  нацыяў
і палітычных партыяў, як ніколі згуртаваных ва-
кол адзінай ідэі – свабоды і непадлегласьці. Самы
жахлівы на той час вораг быў пераможаны, але
застаўся другі, ня меней жахлівы, які цынічна ска-
рыстаў зручны момант узвысіцца на той перамозе.
Ён і да сёньня спрабуе тое, састарэлы, з падарва-
ным здароўем, ідэйна збанкрутаваны, матэр’яльна
абнішчаны, з выпаўшымі, абкрушанымі ікламі, але
поўны ранейшай рашучасьці ня выпусьціць з тых
іклаў-абломкаў сваю ахвяру. Ахвяра гэтая – свабода
чалавецтва, якое па-ранейшаму ведае адно: усё тры-
ваць і ня памятаць сваёй крыўды».
Сёньня на працы ўсе смакавалі байку пра тое, як адна наша калега адсьвяткавала пасхальны першамай. Ейная сяброўка сядзіць у дэкрэце і, відаць, засумавала па прыгодах. Бо дзеўкі як пачалі сьвяткаваць зранку нядзелі, дык спыніліся толькі сёньняшняй раніцай, калі выявілася, што ўчорашні дзень даўно скончыўся і адной зь іх трэба зьбірацца на працу. Ну а што, двайное ж сьвята!
Прыйшоўшы на працу, тая дзеўка яшчэ да абеду адпрасілася дадому.

Добра пагуляліCollapse )
Учора я была двойчы пачаткоўцам!
Па-першае, прымерыла на сябе ролю аматара батанікі - у гэтай ролі я спрабавала сябе толькі ў дзяцінстве, калі зьбірала гербарый.
А па-другое, дачка аддала мне свой стары фотаапарат, і трэба была павучыцца працаваць зь ім, таму што ён больш складаны за мой.
Дома вельмі халодна (повад пазайздросьціць тым, хто жыве ў сваіх дамах і не залежыць ад цэнтралізаванага ацяпленьня), таму выправілася грэцца на вуліцу. І скіравалася не ў найбліжэйшы парк, а ў месца сваёй маладосьці, дзе я трохі папрацавала ў інстытуце, - у Шчомысьліцу. Месца гэтае вядомае сваёй унікальнай дубровай - а ўнікальная яна тым, што там дубы растуць побач зь елкамі. Біёлагі кажуць, што такога больш нідзе няма, таму што звычайна елкі закісьляюць глебу, а дубы ў кіслай глебе не растуць. І з гэтай прычыны дуброве ў Шчомысьліцы ў 1985 годзе надалі статус помніка прыроды. Ну чым не нагода паехаць туды?

Шпацыр па ахоўнай зоне атрымаўся вельмі зьмястоўным і цікавым, таму што ў якасьці гіда нас суправаджаў прафэсійны біёлаг Алесь Спіцын, а сам шпацыр быў арганізаваны ў межах Фэсту экскурсаводаў, які штогод ладзіцца ў перадапошнія выходныя красавіка.

Айда на шпацыр!Collapse )

Июнь 1994 года. "Аргументы и Факты"

- Почему вы не служили в армии, ведь это тоже хорошая школа жизни?
- Я понимал, что это будут два года промывания мозгов и жизни среди людей, которые мне совершенно не интересны, которые к тому же, может быть, еще и искалечат меня. К тому же армия учит мужчин сбиваться в стаи и оборонять свою мужскую честь, относясь к женщинам свысока. Если у кого-то возникает желание пройти суровую школу жизни, пусть он пойдет санитаром в больницу, что гораздо важнее, чем воевать с кем-то. Помимо всего, он научится там еще и милосердию, чему армия не учит.

Цэтлікі:

СССР: я не хачу туды

Я застала тыя часы, калі, прыйшоўшы ў кінатэатар паглядзець фільм, гледачы вымушаныя былі спачаку паглядзець мозгапрамыўны кіначасопіс - рыхтык як кадры ў прыведзеным ніжэй фільме з 44-й хвіліны. Плакальшчыкам па СССР варта ўзгадаць (а маладым людзям, схільным верыць тым плакальшчыкам, - нарэшце даведацца праўду) пра тыя "шчасьлівыя" гады, калі ўрачыстыя словы дыктара: "Для многих тысяч заключённых трасса Беломорканала стала трассой в новую жизнь!" -не выглядалі як зьдзек, а ўспрымаліся як належнае.

Я застала тыя часы, калі пры ўладкаваньні на працу трэба было запоўніць стандартную для ўсіх прадпрыемстваў СССР анкету, у якой было дзіўнае для мяне пытаньне: "Есть ли среди ваших родственников те, кто жил на оккупированных территориях? Если да, укажите их: Фамилия, Имя, Отчество, Кем вам приходится". Мае бабулі і мае бацькі (у часы акупацыі зусім малыя дзеці) сапраўды жылі на акупаванай тэрыторыі - куды ж ім было дзецца? Аднак я не разумела, навошта гэтае пытаньне, і прапускала яго, не адказваючы. Нашмат пазьней я зразумела, навошта камуністычныя камісары ўвялі ў анкету гэтае пытаньне, і яно праіснавала ажно да распаду СССР - як адрыжка пасьляваенных гадоў. Бо тыя, хто жыў на акупаванай тэрыторыі, насуперак усякай лёгіцы ўсё сваё астатняе жыцьцё заставаліся пад падазрэньнем савецкай улады: жыць пад акупацыяй - гэта была чорная памета непаўнавартасьці сапраўднага грамадзяніна "вялікай" краіны. І ня толькі самога грамадзяніна, але і ягоных нашчадкаў. Так практычна ўсе беларусы трапілі ў "непаўнавартасныя". Бо трэба было застрэліцца ці засіліцца самім і застрэліць ці задушыць сваіх дзяцей, абы толькі ня жыць пад немцамі. Альбо ўцякаць зь сем'ямі куды-небудзь у Казахстан, як гэта зрабілі многія партыйныя функцыянэры КПБ. Пацукі, як вядома, бягуць з падбітага карабля першымі...

І шмат іншых думак пры праглядзе фільма:


У маю студэнцкую бытнасьць расказвалі пра нашага выкладчыка філязофіі шмат розных показак. Вельмі цікавы быў мужык. Казалі пра яго, што адседзеў тэрмін па палітычным артыкуле. Аднойчы ў яго нехта спытаў - як ён лічыць, прыкладна на колькі гадоў СССР адстаў ад Захаду. Выкладчык паглядзеў сумным поглядам і адказаў трагічным голасам: "Назаўсёды".

Гледзячы на тыя фатаздымкі з эсэсэраўскімі копіямі заходняй прадукцыі, мы можам пераканацца, што той выкладчык ня меў рацыі! У вытворчасьці прадукцыі паводле скрадзеных схемаў і скрадзенага дызайну Савецкі Саюз адставаў усяго нічога - максымум на 22 гады. Хутка кралі і досыць хутка пачыналі вытворчасьць. Так што - адсталі не "Назаўсёды".

Profile

поні !!!
galinaeditor
galinaeditor
Я карыстаюся клясычным правапісам - хаця б дзеля таго, каб ён ня зьнік.

Syndicate

RSS Atom
Powered by LiveJournal.com